Marjon Slomp

Dit was het praatje tijdens de feestelijke afsluiting van het project VILT van Marjon Slomp & Astrid Bakker en van het project DAARBOVEN IS NIETS van Henk Puts op zondag 23 november om 16 uur. Kastanjelaan 1 Groningen.  Ik kijk terug op een leerzaam, intensief, inspirerend en geslaagd project. Punt erachter. Op naar het volgende project.

Gelukkig komen er veel bezoekers om het project te bekijken. Het volgend weekend ontvang ik ook nog  veel nieuwsgierige en geinteresseerde kijkers  tijdens de opening van het nieuwe project in de andere projectruimte van het Noorderstation. En daarna is alles weer weg en geschiedenis geworden.

Hoe zat het ook alweer met Plato?!

Schaduwen op de muur onder de prenten in de nisjes. Vlak voordat het bezoek binnenkomt.

En worden belicht door de diaprojector zodat ze grote schaduwen op de muur kunnen werpen.

De berkentriplex plaatjes met de vogels erin uitgesneden hangen vrij in de ruimte.

Veel mensen zijn blij gemaakt met een door mij bedrukte SPITS. Op de voorpagina een ekster en een roek op de middenpagina . Tijdens de feestelijke afsluiting heb ik geprobeerd alle bezoekers van de "expositie" een SPITS mee te geven. Het harde werken is niet voor niks geweest.

Gisteren heb ik een hele stapel spitsen meegenomen vanaf het Noorderstation. Beide vogels wil ik op de voorpagina van dit gratis reizigerskrantje drukken, maar ik ontdek dat de roek hiervoor net te groot is. Deze moet dan maar op de middenpagina besluit ik. Tot mijn verrassing zie ik dat de grote advertentie binnenin voornamelijk bestaat uit onbedrukt krantenpapier. De roek past heel goed tussen de twee kleine tekstblokken. Ook de inhoud van de advertentietekst bevalt me in het kader van het project. .. Wat een gelukkig toeval.

De feestelijke afsluiting komt er aan. Zondag is het al zover. Ik ben alleen nog niet zover.
Gerrit was op weg naar noord-oost in slaap gevallen en Ik leg hem voorzichtig beneden op de schapenvachten. Dat geeft mij de kans om even flink op te ruimen. Er moet weer heel wat zooi in de fietskar; natte handdoeken, lappen verhuisvilt die ik als onderlegger gebruikte, afdekzeilen, lege zeeppotten. Kortom, een hele vracht en alles wat niet kan blijven moet op de terugweg mee naar huis. Terwijl ik de laatste spullen verzamel,  kijkt Gerrit  tevreden en uitgerust door de glazen pui naar buiten.  Er is veel te zien. Er komen mensen voorbij lopen die zijn aandacht trekken, naar hem zwaaien of op het raam tikken. Terwijl ik Gerrit een banaan geef komt er een meisje voorbij die me verbaasd toeroept: "Woon je hier???"

Nu nog vooral  wat spelen met het licht en wat dingen uitproberen. Zodra de projectors draaien en de grote lampen uit zijn gaan mijn kinderen direct een schimmenspel spelen in het licht van de projectoren. Misschien hang ik de vogels wel vrij in de ruimte zodat ze een slagschaduw kunnen werpen op de muur.

Hier en daar herschik ik de wol op de trappen en dweil boven wat water weg en ruim alvast een beetje op. Thuis moeten de prenten drogen en genummerd worden. En dan kunnen ze mee om opgehangen te worden. Ik maak een lijstje met wat er allemaal nog moet gebeuren.

Ook dit schatje stond in mijn schuur. Ooit gekocht op een rommelmarkt omdat ik 'm zo mooi vond, maar nog nooit gebruikt. Eigenlijk is het een soort toverlantaarn. Er moeten van die transparante diastroken in die ik niet heb, maar ik kan op stroken plastic zelf wel afbeeldingen tekenen. Ook deze projector doet 't prima. Hij heeft een zwakke gloeilamp en geeft een zachtgele, warme projectie op de muur.

Een beamer heb ik niet meer nodig nu ik het filmplan heb laten varen. Maar ik wil wel iets met bewegende beelden en lichtprojectie blijven doen. Tussen mijn verzameling spullen in de bijschuur scharrel ik mijn oude diaprojector op. Flink stoffig geworden en half uit elkaar gevallen in een doos . Tegen mijn verwachting in doet de lamp het nog perfect. Toch niet gesneuveld bij de laatste atelier-verhuizingen.
Die mag woensdag mee naar het Noorderstation.

Een volle pot zwarte drukinkt is ook snel gevonden. Inrollen, een proefdruk maken, beetje bijsnijden hier en daar. Ik heb er weer vreselijk veel plezier in. De proefdrukken bevallen me en ik ga in mijn papierkast op zoek naar geschikt wit papier. Ik weet dat ik in mijn papiervoorraad nog een stapeltje dik, handgeschept lompenpapier moet hebben. In de laatste lade die ik opentrek zie ik het liggen. Witter dan ik me herinnerde, maar daardoor precies goed. De structuur van dit papier en de onregelmatige buitenrand bevalt me ook beter dan een strak, plat, wit vel papier.

En zo ben ik plotseling toch weer in hout aan het gutsen. Een grappige en onverwachte wending is het voor mezelf. Gebruikte ik voorheen na het drukken van een prent de plaat hout vaak voor iets anders en ontstond er zodoende weer iets nieuws, nu gaat het juist andersom... 
Ik zit in de ruimte en zie de vogels zitten in een soort nisjes tussen de metalen balken langs het plafond. Een bijzonder logische plek. Ritme en herhaling. Grafiek. Houtsnede. Zwart-wit.
Thuis duik ik de schuur in en haal een paar plaatjes berkentriplex waarop ik de roek en de ekster teken. Daarna guts ik de vorm van de vogels in het hout. De reiger heb ik ook getekend, maar die moet nog even geduld hebben. Deze twee vogels komen in de nisjes tegenover elkaar.

Zittend op de bovenste trap naar het perron denk ik na over de ruimte die vanaf hier is net een  kleine bioscoopzaal is. Vanaf de de traptreden kun je naar de film kijken. Om geen koude kont te krijgen ben ik gaan zitten op een dik lapje vilt dat lijkt op een schapenwolkje. Daar moet ik dus  meer van maken, dan zijn de "stoelen" in elk geval klaar. Ik denk aan de video-opnames die ik gemaakt heb van de grazende kudde met de vogels erbij. De reiger langzaam stappend tussen de schapen door en de altijd aanwezige eksters en kraaien in de buurt van de kudde.
Was ik tot nu toe nogal gefocusd op de vloer en de trappen waarop we de wol hebben gelegd; de oppervlakken waar ik langdurig over het vilt heb lopen wrijven, nu bekijk ik ook de rest van de ruimte, de muren en het plafond weer eens met andere ogen.
En waarempel.... ook hier zijn de eksters en kraaien........
Ik hoef ze alleen nog even uit een plankje hout te snijden.

Eigenlijk wil ik nu heel graag snel leren video-editen en monteren om mijn bewegende beeldmateriaal in de projectruimte te projecteren met een beamer. Ben bezig om uit te zoeken wie me daar snel mee zou kunnen helpen omdat ik het zelf (nog) niet kan en de apparatuur niet heb. Uiteindelijk laat ik het plan varen en geef ik me op voor een video-edit-cursus die start in januari 2009.

Ik ben thuis op de badkamervloer aan het vilten, omdat ik toch graag op het hele platte stuk een vilten lap wil hebben in de ruimte. Door de kou lukt het daar eigenlijk bijna niet...Ik heb me helemaal suf gewreven op een paar m2. Het lukt uiteindelijk wel in de kunstruimte, maar duurt daar door de kou wel 10x zo lang... en vilten is al een beetje een monnikenwerk. Dus zit ik geduldig wrijvend in de badkamer thuis met spelende kinderen op de achtergrond = ook beregezellig. Op de dagen in de kunstruimte ontvang ik bezoekers die met hun voetstappen niet zoveel vilt maken.

Vandaag om 13.00 is de kudde ingeladen en voor een paar maanden uit de stad verdwenen.
Met grote vrachtwagens zijn de schapen, de herder en de honden weer vertrokken naar Drenthe.
Ik heb het vertrek en het inladen gefilmd en tussendoor geen kans gehad om nog foto's te maken. 

Deze ochtend op de nachtweide vlakbij Dorkwerd schoot ik dit plaatje.

Iedereen die de kudde mist kan de geur komen opsnuiven in het Noorderstation.

Vrijwel dagelijks kom ik de kudde tegen. Ze schuiven steeds een stukje op langs het Reitdiep en als ze niet vlakbij zijn, dan wel een stuk verderop langs het fietspad op weg naar school in Vinkhuizen. Maar vooral als ze op een nachtweide staan valt het me op dat het niet alleen schapen zijn. De kudde heeft vrijwel continue gezelschap van reigers, eksters en allerlei kraaiachtigen. De reigers kiezen voor de afwisseling eens niet voor de vis uit de sloot of het Reitdiep, maar lopen tussen de schapen door te paraderen. Of staan lang stil te wachten tot er een veldmuisje opgeschrikt door het gestamp van de schapenpoten uit z'n hol kruipt. En alle wormen en kleine insekten die naar de oppervlakte komen zijn lekkere hapjes voor de wachtende vogels. Makkelijk voedsel zoeken dus. De vogels moeten straks als de kudde aan het overwinteren is weer heel wat harder werken voor hun prooi.

Winterstop voor stadsschapen
Woensdagochtend 5 november is het tweede graasseizoen van de stadsschapen voorbij. Sinds maart hebben 360 schapen van landschapsbeheer Kollingsveen bermen en groengebieden in de stad kort gehouden. Vanaf 1 april 2009 zijn de schapen weer in de stad te zien.
De schapen werden voor het tweede achtereenvolgende seizoen door de gemeente Groningen ingezet bij het natuurvriendelijk beheer van bermen en groengebieden. De afgelopen maanden heeft de kudde zo’n 900.000 kilo gras gegeten, 10 tot 12 kilo gras per schaap per dag. Vertegenwoordigers van verschillende gemeenten hebben afgelopen zomer de kudde bezocht om zich te laten informeren over deze ecologische manier van bermbeheer. Honderden schoolkinderen en andere Stadjers namen in de afgelopen maanden een kijkje bij de kudde. Iedere weekend kon herder Bouke Arends op gemiddeld zo’n 100 bezoekers rekenen.
De kudde is dinsdag 4 november nog te zien in het noorden van de stad, langs het Reitdiep, tussen de picknicktafel ter hoogte van het slibdepot en het sluisje van Dorkwerd. Op woensdag 5 november worden de schapen vroeg in de ochtend opgehaald en naar een weiland in Drenthe overgebracht. Daar grazen ze tot de winter voorbij is. Op 1 april zijn de schapen weer terug in de stad.
(tekst; website gemeeente groningen)

Halverwege het project;

Het beeld van de wol op de trap is en blijft prachtig.
Het vervilten van de wol op het plateau door voetstappen van bezoekers is gedoemd te mislukken door de lage temperaturen.
Astrid geeft aan dat ze het meedoen aan het project wat te rooskleurig heeft ingeschat en kampt met ernstige logistieke problemen. Daarnaast heeft ze last van haar arm en zal ze het verder door deze omstandigheden moeten laten afweten.
Marjon is tussen de bedrijven door heel druk aan het nadenken over een nieuwe impuls aan het project en andere visuele zaken.
Het weblog groeit en de camera ligt klaar om de kudde te filmen tijdens het inladen voor vertrek naar Drenthe. 

Ik breng de grote jongens naar school en fiets daarna door naar het noorderstation met mijn jongste zoontje Gerrit, die tegen de tijd dat we aankomen bij noord-west last heeft van de kou. Handschoenen herinnert hij zich nog niet en doet hij steeds weer uit. Van Bert krijgt hij een lollie.

Vandaag kom ik alleen om de grote lap wol op te halen en mee te nemen in de nu lege fietskar. Thuis ga ik wat nieuwe experimenten doen met de lappen wol. In noord-west is het veel te koud en somber.  De ramen beneden zijn nu ook flink beslagen. De kleine radiator zal er weinig toe doen; veel warmer zal het niet worden en het vocht kan toch niet weg, dus is dat onnodige energieverspilling.

Met een ondertussen woedend zoontje voorop de fiets keer ik huiswaarts. Een modderig zeepspoor druipt uit de fietskar. De lollie eet ik zelf maar op.

Omdat het binnen zo koud is besluit ik met emmers en zeep naar buiten te verhuizen met de wol.
De wol op de trap laat ik uiteraard liggen.
Als ik een nieuwe lading kokend water uit de waterkoker haal in noord-west komt er een mevrouw langs die zegt dat het lijkt alsof je zo van de trap naar beneden kunt rollen.
Buiten zijn er veel voorbijgangers uit verre landen die tips en adviezen hebben. "Je moet de wol eerst wassen en dan met stokken slaan" & "in ons land is dat ons vak"  Een man verzekert me dat ik eerst maar eens een half jaar naar Azie of Iran moet gaan om daar het vak te leren; elk land heeft zijn eigen specialisme en als ik buiten met wol wil werken dat ik dat beter in de zomer kan doen. 
Tegen de tijd dat de leerlingen van de Hamrik hun middagpauze hebben merk ik dat ik nog niet veel ben opgeschoten. In hun ochtendpauze hoorde ik al de overgetelijke quote's als; "Bleewh, wat een stank " en "mevrouw mag ik een beetje van dat spul als deo? "

Er komen veel reacties , opmerkingen en vragen over het project, de wol, vanalles. Maar de mensen blijven het liefst van buitenaf en vanaf beneden kijken.  Het blijft een prachtig beeld. Over de trap met vachten ben ik heel tevreden.

Daarentegen zijn urenlange experimenten  ter voorbereiding op het lopen alleen nog maar mislukt. De wol waar de bezoekers intensief overheen zouden moeten lopen wil maar niet goed aan elkaar hechten. Het blijkt dat het veel te koud is op de vloer. Het proces van het vilten komt daardoor amper op gang. Voor het uitnodigen van groepen in de ruimte om te lopen is het dus nog te vroeg.

Ik heb ondertussen wel ontdekt dat Bert van het cafetaria hele lekkere boerenpatat kan maken en dat de cappucino ook heerlijk is. 

Het vollen is een zeer langdurig wrijfproces met warm water en natuurlijke zeep. Door warmte, zeep en wrijving gaan de schubjes in de wol iets verder uitstaan en er ontstaat een hakerige vezel. Door lang te wrijven gaat de wol vervilten en zich hechten aan de eventuele onderstof.
Volgens de legende is de heilige Clemens de uitvinder van de vilttechniek. Toen boeren hem wat wol schonken, bekleedde hij er de binnenkant van zijn schoenen mee. Door wrijving, druk, warmte en vocht veranderde de wol al snel in een laag warme vilt.

In de projectruimte ligt nu al een tijdlang een laag schapenwol. Een deel daarvan is vochtig gemaakt en alvast wat voorbewerkt voor het vervilten en vollen met behulp van de voeten van de bezoekers aan de kunstruimte en reizigers op het perron die uitgenodigd worden een kleine omweg te maken over de laag wol. Op oud nomadische wijze werden ook vilten kleden gemaakt door er met de voeten overheen te lopen.

In de grafheuvels van Pazyrijk in het Altajgebergte (Rusland) zijn vilten gevonden van 500 jaar voor Christus. De nomaden in dit gebied maakten vloerkleden en tenten, de zogeheten yurt of ger. Een koepelvormige tent met een inschuifbaar frame. In veel delen van de wereld was en is deze techniek bekend.
In de oude tijd was het vilt voornamelijk om de mens tegen de weersinvloeden te beschermen en de behuizingen enigszins comfortabel te maken. In Turkije werden veel schaapherdersmantels gemaakt en ook vloerkleden. In Scandinavische landen laarzen, jacks en wanten.De vilten hoed is in meer delen van de wereld in gebruik. De vilttechniek werd/wordt ook gebruikt als een toegevoegde handeling bij bv. het weven van duffelse stof. Een open wollen weefsel wordt zodanig bewerkt dat de wol gaat krimpen met het gevolg dat de stof dicht wordt. De naam Vollerswaal (in Hoorn) duidt op die handeling.

De volgelegde trap begon op sommige plekken al aardig in te lopen. Hier en daar ontstonden een soort stapplekken waarop volgdende bezoekers automatisch hun voeten plaatsten. Het plan was deze platgetreden stukjes te laten ontstaan en verder aan de wollige onderste trap niets te veranderen. Het zou een mooi beeld blijven. Maar na het bezoek van een groepje peuters en kleuters ligt er geen wol meer op z'n eigen plek. De kinderen schoven na een tijdje op hun billen de trap af en maakten er in een mum van tijd een enorme ravage van. Het was niet eenvoudig om alles weer zijn eigen plek te geven.

Bas de Jonge van OOG-tv kwam ons vandaag interviewen voor een kunst en cultuurprogramma.

Wanneer het uitgezonden wordt weet ik nog niet.  Maar voor iedereen die oog-tv niet kan ontvangen of de uitzending heeft gemist is het programma ook op internet te bekijken. Meer informatie hierover zet ik dan hierbij.
Het intervieuw was leuk en ontspannen. Uiteraard vergeet je op zo'n moment juist de belangrijke dingen te zeggen en te doen.
Zo ben ik ook  helemaal vergeten om een leuke foto te maken van Bas en zijn cameraman. Was leuk geweest op dit weblog.

Nog een verhaal over het ontdekken van vilt:
Toen Noach in de ark met al de dieren op het water dreef en de ergste regen voorbij was, kregen de schapen het erg warm in hun dikke vacht. Noach knipte de wol af en legde die op het dek te drogen. Tegen de tijd dat alle dieren weer aan land gingen kregen ze allemaal haast en Noach moest er goed op letten dat er geen dieren in de verdrukking kwamen. Toen alle dieren vertrokken waren ontdekte Noach de wol van de schapen. Hij had die namelijk terug willen geven aan de schapen voor de eerste koude nachten. de dieren hadden er in hun haast om van de boot af te komen allemaal overheen gelopen en de wol was niet langer los maar een dikke laag vilt geworden.

Astrid en ik hebben woensdag de vlakke vloer volgelegd en donderdagmiddag ben ik begonnen om stukjes te vervilten en te kijken of je zo'n plek langzaam kunt laten groeien en hoe je kunt bijsturen.  Het valt me op dat het kokend hete water razend snel afkoelt op de koude grond. En dat dan het viltproces ook sneller stopt. Ik heb het snikheet als ik hard aan het werk ben, maar kom telkens thuis met hele koude botten en stijve spieren. Het trekt heel koud en nat omhoog vanaf de grond als je op je knieen aan het werk bent. Vrijdag let ik beter op dat ik op de foam matjes blijf met m'n knieen en draag ik een regenbroek .

Van voorbijgangers hoor ik soms de vreemdste uitroepen van verbazing. "jee, wat is dat?!" "Hee, moet je zien, vet cool, allemaal schapenwol."
Ook niet voor de hand liggende beeldassociaties; Een meisje zei dat ze vanuit de verte dacht dat het allemaal bananeschillen waren.
Groepjes pauzerende meisjes van de Hamrik, die ik binnen uitnodig om even te komen kijken stellen nogal wat vragen. Van "wat gaat het worden" en "is dat niet heel veel werk" tot "wat is dat bruine" en "is dat dat echte poep?" Ze vinden het dan toch wel wat onsmakelijk.
Een groepje oudere dames hoor ik praten over de geur van de wol. In de deuropening besluiten ze toch niet naar binnen te gaan. "nee, ik ben net ziek geweest, wat een stank" Anderen komen juist binnen om even de geur op te snuiven en daar iets over te zeggen. "Lekkere schapenlucht."

Er staan heel regelmatig mensen even stil om naar binnen te kijken. Ik ontdek dat het cafetaria vaste klanten heeft en dat veel mensen elke dag een gratis krantje komen halen. Men houdt het in de gaten, maar komt nog niet uit zichzelf binnen. Vaste kijkers hebben we dus wel al.
Als vaste bezoeker begroet ik regelmatig  "buurman" Henk Puts, die vandaag ook iemand meenam om even bij mij te kijken. Ze was bezig met een projectplan voor deze ruimte. Haar hond Nono heeft uitgebreid geposeerd en over de trap heen en weer gelopen voor de foto. Op de website www.kunstprojectennoorderstation.nl  zie je deze foto. Op een foto met alleen wol op de trap heb je geen idee hoe groot het trappenhuis is, een menselijke figuur of dier geeft schaal.

Gistermiddag is de wol gekomen en de eerste fietskar was genoeg om het plateau helemaal vol met schapenwol te leggen,

We hebben nu zeker genoeg om mee te experimenteren en de trap naar boven eerst met rust te laten.

Jennemarieke is bereid om vandaag na haar werk, met haar bestelautootje vanuit Zwolle naar Gelderland te rijden om de wol te halen. Helemaal super. Misschien komt het dit weekend nog deze kant op. Ik ben er helemaal een beetje van in de war. Het is nogal een investering in tijd en energie, Jen staat uiteraard 's middags in de file, maar verder gaat alles voorspoedig en ik ben dolgelukkig dat Ik op korte termijn wel reservewol in de kunstruimte krijg. Ben Jen erg dankbaar dat ze dit voor me doet., want ik vraag nogal wat.
En natuurlijk ben ik ook erg blij met het aanbod van de familie van Soest  dat ik deze partij wol van 15 Schoonebeekers gratis mocht komen ophalen. Heel blij was ik uiteraard deze zomer ook met de enorme hoeveelheid wol van de stadskudde na het schapenscheren die ik kreeg van Luc en Liesbeth; de eigenaars van de schapen. en blij met Bouke de schaapherder die het voor me reserveerde. Blij ben ik dus.

De dag erna komt me een zware schapenlucht tegemoet zodra ik de deur open.
Het looppad is functioneel, maar voor het beeld wil ik de trap en het plateau toch helemaal vol leggen met wol en vachten.
We hebben eigenlijk net wat meer wol nodig.
Thuis sla ik aan het googlen en ontdek een adresje in Gelderland waar ze een partij schapenwol hebben liggen. Na wat heen en weer mailen en onderhandelen mag ik de vachten komen halen. Het is ver, maar het zijn wel Schoonebeekers net als de schapen van de kudde. Waarschijnlijk is dit precies het partijtje waardoor we genoeg wol hebben om het project te doen slagen.

Op deze dag beginnen Astrid en ik met het leggen van de wol op de onderste trap.Het regent buiten en het is koud en nat.
We zijn erg benieuwd hoe de wol in de zakken er aan toe is. Of het vooral stukjes en plukken wol zijn of redelijk volledige schapenvachten.
Ook zijn we nieuwsgierig hoe ze  uit te spreiden zijn over de trappen.
En belangrijk is ook hoeveel vloeroppervlakte denken we te kunnnen beleggen met de wolvoorraad. Hoe ver  komen we?!
De geur uit de zakken wol is overweldigend en hoe meer vachten we uitleggen op de trap, des te zwaarder de geur wordt. Na een paar uur zijn onze handen zwart van het wolvet en de aanhangende modder en schapenpoep. We stoppen als de wol op is en hebben dan alle  wol uitgespreid over het plateau en de onderste trap met een kaal looppad langs de zijkant. We zijn heel blij verrast met het beeld dat ontstaat.
Verder hebben de eerste nieuwsgierigen voor de ramen begroet en de eerste bezoekers binnen gehad. We zijn begonnen!

"Een wolvezel is bedekt met kleine schubben. Deze schubben openen zich onder druk en wrijving met vocht. Als deze handeling voortduurt, haken de schubben in elkaar en vormen ze -omdat wol ook krimpende eigenschappen heeft- een vaste stof.

Een aardige anecdote om deze uitleg te onderstrepen is die over de zoon van koning Salomo. Deze was schaapherder van beroep en brak zich al heel lang het hoofd over de vraag hoe het mogelijk was om van schapenwol stof te maken, zonder eerst draden te moeten spinnen en die in elkaar te vlechten, te knopen of te weven. De wanhoop nabij, stampte hij op een dag op een schapenvlies en weende hete tranen. Toen zijn verdriet wat verminderde zag hij tot zijn stomme verbazing dat hij al stampvoetend zijn tranen in de wol had gewerkt: hij stond op vilt."

We gaan de vloeren en trappen van de kunstruimte bekleden met plukken schapenwol en schapenvachten.
Het proces van wolvilten willen we tot stand brengen met de bezoekers van de kunstruimte en reizigers die we uitnodigen een kleine omweg te maken via onze projectruimte. Door hun bezoek aan de kunstruimte en de bewegingen over de lagen schapenwol zal deze laag wol transformeren in een grote vilten lap.

In de periode dat we de wol in de ruimte gaan leggen krijgen details in de vormgeving en de aankleding van de ruimte hun definitieve vorm. We laten ons inspireren door de kunstruimte en kijken wat een goede aanvulling is op het sobere beeld van de ingepakte ruimte.

Marjon en zoontjes op Mars-050 op de dag van de finissage van het vorige project van Beierle en Keijzer in de projectruimte Noord-west.

In dezelfde periode ontving ik het mailtje over de nieuwe kunstruimte in het trappenhuis van het Noorderstation, waarin professioneel werkende kunstenaars werden uitgenodigd om projectplannen in te dienen voor de neuwe Kunstruimte. Ik zag de wol direct op de trappen in de ruimte liggen.  Dit beeld inspireerde ons zo dat we de wol letterlijk nog even in eigen zak hebben gehouden. De viltworkshops komen later nog wel aan bod.
Nu was het het moment om in actie te komen voor het viltproject in het Noorderstation. Het plan voor de kunstruimte werd ingediend.
Er volgde een korte intensieve periode waarin veel geregeld en overlegd werd zodat het project in oktober kon beginnen.
Marjon bezocht met de zoontjes mars-050 en bekeek de ruimte waar Henk Puts was begonnen met werken aan "Daarboven is niets".

Na het schapen scheren op de 14e juni kreeg ik van de kudde een paar flinke zakken geschoren schapenvachten. In de eerste instantie waren deze bedoeld om mee te  wolvilten; om viltworkshops te geven in de bijschuur van mijn boerderij tijdens de zomervakantie.
Op de school van onze kinderen raakte ik in contact met Astrid Bakker die als modeontwerpster ook met wolvilten gewerkt had en samen begonnen we te experimenteren met de schapenwol van het Schoonebeeker schaap als voorbereiding voor de serie workshops.

Zoals iedereen ondertussen wel weet heeft de stad sinds twee jaar een stadskudde met schapen die door de stad trekt en zo al grazend de bermen en de Reitdiepdijken ecologisch maait.
Wonend in een boerderij aan het Reitdiep zag ik dit jaar wederom de stadskudde op en om de dijk voor mijn huis en tegenover aan de overkant van het Reitdiep. Uiteraard raakte ik al snel aan de praat met de schaapherder;  in de eerste instantie over onze erfgrens, maar later ook over de schapenwol. (Ondertussen graasde de kudde op de dijk voor ons huis en hadden we een verstoten lammetje in onze wei en aan de fles.)